Payame Noor UniversityIranian Journal of Health Psychology2783-26868420251122Effectiveness of Self-Compassion Training on Self-Esteem, Psychological Well-Being, Psychological Flexibility, and Resilience in Individuals with Type 2 Diabetesتعیین اثربخشی آموزش شفقت به خود بر حرمت نفس، بهزیستی، انعطاف‌پذیری و سرسختی روانشناختی افراد مبتلا به دیابت نوع دو1333310.30473/ijohp.2026.76043.1427ENAliAfshariAssociate professor of psychology, university of MaraghehMohammadEyvaziMA in psychology,urmia Azad UniversityJournal Article20250904<strong>Objective: </strong>Type 2 diabetes, in addition to its physical consequences, exerts significant psychological effects on patients' quality of life and mental health. Psychological interventions that strengthen individuals' internal resources can therefore contribute to improved mental health and resilience. The present study aimed to examine the effectiveness of self-compassion training on self-esteem, psychological well-being,<strong> </strong>psychological flexibility, and psychological resilience in individuals with type 2 diabetes.
<strong>Method: </strong>A quasi-experimental design with pre-test and post-test measures and a control group was employed. The statistical population comprised all individuals with type 2 diabetes who visited specialized diabetes treatment centers in Tabriz, Iran, during the first quarter of 2023. Of these, 30 participants were selected through convenience sampling and were then randomly assigned to experimental and control groups. Data were collected using the Rosenberg Self-Esteem Scale (1989), Ryff's Psychological Well-Being Scale (2002), the Dennis and Vander Wal Psychological Flexibility Questionnaire (2010), and a Persian Psychological Resilience Scale (Kiamarsi, Najarian, & Mehrabizadeh-Honarmand, 1998). The self-compassion training program consisted of eight one-hour sessions based on Gilbert's therapeutic protocol (2009).
<strong>Results: </strong>Data analysis indicated that self-compassion training significantly improved self-esteem, psychological well-being, and psychological flexibility in individuals with type 2 diabetes (p < 0.05). However, the intervention did not produce a significant effect on psychological resilience in this population<strong>.</strong>
<strong>Conclusion: </strong>These findings suggest that enhancing self-compassion skills can constitute an effective component of psychological interventions for patients with type 2 diabetes.هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش شفقت به خود بر حرمت نفس، بهزیستی روانشناختی، انعطاف-پذیری روانشناختی و سرسختی روانشناختی افراد مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روش این پژوهش نیمه آزمایشی (پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل) است. جامعه آماری این پژوهش متشکل از کلیه افراد مبتلا به دیابت نوع دو مراجعه کننده به مراکز درمانی تخصصی دیابت واقع در شهر نقده در سه ماهه اول سال 1402 بود. در این مطالعه تعداد 30 نفر به عنوان واحدهای نمونه گیری تعیین شدکه بصورت در دسترس و از بین داوطلبان انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شد.جهت گردآوری اطلاعات در پژوهش حاضر از پرسشنامه های حرمت نفس روزنبرگ (1989)، بهزیستی روانشناختی ریف (2002)، انعطاف‌پذیری روانشناختی دنیس و وندروال (2010)، سرسختی روانشناختی کیامرثی، نجاریان و مهرابی زاده هنرمند (1377) استفاده شد. در این پژوهش جلسات آموزش شفقت به خود بر اساس طرح درمانی گیلبرت (2009) در 8 جلسه 1 ساعته اجرا شد. نتایج حاصل از تحلیل داده‌ها نشان‌داد که آموزش شفقت به خود بر افزایش حرمت نفس افراد مبتلا به دیابت نوع 2 به میزان 25/0 واحد تاثیر دارد (01/0>p). آموزش شفقت به خود بر افزایش بهزیستی روانشناختی افراد مبتلا به دیابت نوع 2 به میزان 22/0 واحد تاثیر دارد (05/0>p). همچنین آموزش شفقت به خود بر افزایش انعطاف‌پذیری روانشناختی افراد مبتلا به دیابت نوع 2 به میزان 20/0 واحد تاثیر دارد (05/0>p). اما، آموزش شفقت به خود بر سرسختی روانشناختی افراد مبتلا به دیابت نوع 2 تاثیر ندارد.Payame Noor UniversityIranian Journal of Health Psychology2783-26868420251122Developing and Testing a Cognitive- Behavioral-Social Program for Hypertensive Erectile Dysfunction Patientsتدوین و ارزیابی یک برنامه شناختی–رفتاری–اجتماعی برای بیماران مبتلا به اختلال نعوظ ناشی از پرفشاری خون1324110.30473/ijohp.2026.74553.1402ENArashNejatianPhD Candidate, Department of Psychology, Payame Noor University, Tehran, Iran.MahnazAliakbari DehkordiProfessor, Department of Psychology, Payame Noor University, Tehran, Iran.AminRafiepourAssociate Professor, Department of Psychology, Payame Noor University, Tehran, Iran.ZibaBarghi IraniAssociate Professor, Department of Psychology, Payame Noor University, Tehran, Iran.Journal Article20250511Abstract<br /><strong>Objectives</strong>: This study aimed to develop and evaluate a cognitive-behavioral-emotional and social intervention tailored for hypertensive cardiovascular patients with erectile dysfunction (ED). The intervention focused on improving erectile function, sexual satisfaction, interpersonal communication, and psychological well-being through integrated psychological support, social connection strategies, lifestyle modifications, and sexual education.<br /><strong>Methods</strong>: Thirty male patients aged 45 to 60, diagnosed with hypertension and ED, were randomly assigned to either an experimental group receiving the intervention or a control group receiving routine care. The 12-session intervention included relaxation techniques, motivational interviewing, cognitive restructuring (based on the Metz et al. model), psychosexual education, and communication and intimacy training. Lifestyle changes emphasized weight reduction and heart-healthy behaviors to reduce body mass index (BMI). Outcomes were assessed using the International Index of Erectile Function (IIEF) and the Sexual Communication Scale (SCS).<br /><strong>Results</strong>: The experimental group showed significant, sustained improvements. Repeated measures ANOVA revealed a strong time × group effect for erectile function and sexual communication anxiety (p < 0.001). BMI dropped significantly (χ² = 22.842, p = 0.000), with a notable between-group difference at follow-up (U = 52.000, p = 0.012). At follow-up, the experimental group reported higher erectile (24.8 vs. 17.2), orgasmic (8.9 vs. 6.7), sexual desire (9.4 vs. 6.8), and intercourse satisfaction (11.7 vs. 7.9); greater relationship satisfaction (21.3 vs. 16.4); and lower sexual communication anxiety (12.6 vs. 21.9).<br /><strong>Conclusions</strong>: A cognitive-behavioral-emotional-social intervention combined with lifestyle changes improved sexual function and relationship quality in hypertensive patients with ED.اهداف: هدف این پژوهش، طراحی و ارزیابی مداخله‌ای شناختی–رفتاری–هیجانی و اجتماعی برای بیماران قلبی دارای فشارخون بالا و اختلال نعوظ بود. این مداخله با تمرکز بر بهبود عملکرد نعوظ، رضایت جنسی، ارتباط بین‌فردی و سلامت روان از طریق آموزش جنسی، حمایت روانی، راهبردهای ارتباطی و اصلاح سبک زندگی اجرا شد.<br /><br />روش‌ها: ۳۰ مرد ۴۵ تا ۶۰ ساله مبتلا به فشار خون بالا و اختلال نعوظ به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: گروه آزمایشی که مداخله ۱۲ جلسه‌ای را دریافت کرد و گروه کنترل که تحت مراقبت معمول باقی ماند. برنامه شامل آرام‌سازی، مصاحبه انگیزشی، بازسازی شناختی (بر اساس مدل متز و همکاران)، آموزش روان‌جنسی و مهارت‌های صمیمیت بود. بر تغییر سبک زندگی و کاهش BMI نیز تأکید شد. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه IIEF و مقیاس ارتباط جنسی (SCS) بود.<br /><br />یافته‌ها: گروه آزمایشی بهبودهای معنادار و پایداری را نشان داد. نتایج آنووا با اتدازه گیری مکرر نشان‌دهنده اثر قوی زمان × گروه در عملکرد نعوظ و اضطراب ارتباط جنسی بود (p < 0.001). کاهش معناداری در BMI ثبت شد (χ² = 22.842، p = 0.000) و تفاوت بین‌گروهی در پیگیری نیز معنادار بود (U = 52.000، p = 0.012). در پیگیری، عملکرد نعوظ، میل و رضایت جنسی، رضایت از رابطه، و کاهش اضطراب ارتباط جنسی در گروه آزمایشی به‌مراتب بهتر از گروه کنترل بود.<br /><br />نتیجه‌گیری: این مداخله یکپارچه با رویکرد روانشناختی و اجتماعی، همراه با اصلاح سبک زندگی، توانست عملکرد جنسی و کیفیت روابط را در مردان مبتلا به فشار خون بالا و اختلال نعوظ بهبود بخشد.https://ijohp.journals.pnu.ac.ir/article_13241_c14f0bfe25a40af023b4e4b8dc837da6.pdfPayame Noor UniversityIranian Journal of Health Psychology2783-26868420251122Effectiveness of Emotion-Focused Therapy on Psychological Hardiness and Fear of Pregnancy in Women Aged 20-30اثربخشی درمان متمرکز بر هیجان بر سرسختی روانشناختی و ترس از بارداری در زنان 20 تا 30 ساله1333410.30473/ijohp.2026.77616.1449ENGolnazMemarzadeMSc, Department of Psychology, Islamic Azad University, Nain Branch, IranAlirezaTaghvaeeAssistant Professor, Department of Psychology, Islamic Azad University, Nain Branch, IranJournal Article20250830<strong>Objective:</strong> The present study aimed to investigate the effectiveness of emotion-focused therapy on fear of pregnancy and psychological toughness in women aged 20 to 30 in Isfahan in the spring of 2025.
<strong>Method:</strong> From the statistical population that met the inclusion criteria, 30 married women were purposefully selected and randomly assigned to two experimental groups (emotion-focused therapy) and a control group. The instruments used included Kiamarsi et al.'s Psychological Toughness Questionnaire (1377) and Bayrampour's Fear of Pregnancy Questionnaire (2016). The experimental group underwent emotion-focused therapy in ten 60-minute sessions for two months. Then, the questionnaires were administered again in the post-test. Multivariate analysis of covariance was used to analyze the data using SPSS version 28.
<strong>Results:</strong> The results of multivariate analysis of covariance showed that emotion-focused therapy had a significant effect on increasing psychological hardiness and reducing fear of pregnancy (p < 0/05).
<strong>Conclusion: </strong>Therefore, emotion-focused therapy can be recommended as an effective psychotherapy method in promoting mental health and increasing psychological hardiness of women in the pre-pregnancy period or in the face of pregnancy-related concerns. This study's findings can serve as a practical guide for psychologists, counselors, and researchers in mental health and reproductive health.پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان متمرکز بر هیجان بر ترس از بارداری و سرسختی روانشناختی در زنان 20 تا 30 ساله شهر اصفهان در بهار 1404 انجام شد. از جامعه آماری که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند، 30 زن متأهل به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (درمان متمرکز بر هیجان) و کنترل قرار گرفتند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه سرسختی روانشناختی کیامرثی و همکاران (1377) و پرسشنامه ترس از بارداری بایرام‌پور (1395) بود. گروه آزمایش در ده جلسه 60 دقیقه‌ای به مدت دو ماه تحت درمان متمرکز بر هیجان قرار گرفتند. سپس، پرسشنامه‌ها دوباره در پسآزمون اجرا شدند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از تحلیل کوواریانس چند متغیره با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 28 استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیره نشان داد که درمان متمرکز بر هیجان تأثیر معناداری بر افزایش و کاهش ترس از بارداری و سرسختی روانشناختی دارد (05/0 > p). بنابراین، می‌توان درمان متمرکز بر هیجان را به عنوان یک روش روان‌درمانی مؤثر در ارتقای سلامت روان و افزایش سرسختی روانشناختی زنان در دوران پیش از بارداری یا در مواجهه با نگرانی‌های مرتبط با بارداری توصیه کرد. یافته‌های این مطالعه می‌تواند راهنمای عملی برای روانشناسان، مشاوران و پژوهشگران حوزه سلامت روان و بهداشت باروری باشد.Payame Noor UniversityIranian Journal of Health Psychology2783-26868420251122Comparison of the Effectiveness of Virtual Reality-Based Schema Therapy and Process-Oriented Cognitive Behavioral Therapy in Managing Post-Traumatic Stress Disorder in Individuals with Severe Physical Injuriesمقایسه اثربخشی طرحواره درمانی مبتنی بر واقعیت مجازی و درمان شناختی رفتاری فرایند مدار در مدیریت اختلال استرس پس از سانحه افراد مبتلا به آسیب‌های فیزیکی شدید1324010.30473/ijohp.2026.73784.1394ENVahedehUsefpourMaster of Clinical Psychology, Faculty of Education and Psychology, University of Tabriz, Tabriz, Iran.ImanShahrokh AfshariMaster of Science in Clinical Psychology, Faculty of Medical Sciences, Islamic Azad University, Urmia Branch, Urmia, Iran.ElaheHojati AbedDepartment of Occupational Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.Journal Article20250313<strong>Objective:</strong> Individuals with severe physical injuries often face significant psychological challenges, including anxiety, depression, and post-traumatic stress disorder (PTSD), which complicate their recovery process. Recognizing the need for targeted interventions, this study aimed to compare the effectiveness of virtual reality-based schema therapy (VRST) and process-oriented cognitive behavioral therapy (PB-CBT) in managing PTSD among these individuals.<br /><strong>Method:</strong> The study addressed a gap in the literature by focusing on the unique demands of a military and clinical population in a challenging recovery context. A quasi-experimental design with a pretest, a posttest, and a control group was employed. The statistical population consisted of patients visiting the Shafieieh Clinic in Zanjan, Iran. Sixty individuals diagnosed with PTSD (based on DSM-5 criteria) were selected through convenience sampling and then randomly assigned to three groups: 20 participants received VRST, 20 received PB-CBT, and 20 formed a control group (waiting for treatment). Using a validated PTSD checklist, pretest and posttest assessments were conducted, ensuring reliable measurement of symptom changes.<br /><strong>Results:</strong> The findings indicated that both treatment groups demonstrated significant improvements in PTSD symptoms compared to the control group (p < 0.05); however, no statistically significant difference was observed between the VRST and PB-CBT groups (p>0.05).<br /><strong>Conclusion:</strong> The study underscores the importance of employing innovative, technology-enhanced interventions in managing trauma-related disorders and provides a basis for further research to explore the nuances of these therapeutic models.افراد مبتلا به آسیب‌های جسمی شدید اغلب علاوه بر محدودیت‌های فیزیکی، با چالش‌های روانشناختی مانند اضطراب، افسردگی و PTSD مواجه‌اند که بهبودی را دشوارتر می‌کند. این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی طرحواره‌درمانی مبتنی بر واقعیت مجازی و درمان شناختی-رفتاری فرآیندمدار در مدیریت PTSD انجام شد. پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیشآزمون – پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد مراجعه‌کننده به کلینیک شفیعیه زنجان بود که از میان آنها 60 نفر به روش در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند: گروه طرحواره‌درمانی مبتنی بر واقعیت مجازی (20 نفر)، گروه درمان شناختی-رفتاری فرآیندمدار (20 نفر) و گروه کنترل (بدون درمان). ابزارهای پژوهش شامل فهرست اختلال PTSD و پروتکل‌های درمانی مربوطه بود. نتایج نشان داد که تفاوت معناداری بین نمرات دو گروه درمانی وجود ندارد (05/0p>)، اما هر دو گروه درمانی نسبت به گروه کنترل بهبود معناداری داشتند (05/0p<). در نتیجه، اثربخشی دو روش درمانی تفاوت چشم‌گیری ندارد.Payame Noor UniversityIranian Journal of Health Psychology2783-26868420251122Effectiveness of Cognitive Therapy Focusing on Dietary Traps on Weight and BMI in Obese Women with Hypothyroidismاثربخشی درمان شناختی با تمرکز بر تله‌های رژیمی در بهبود هورمون‌های تیروئید، وزن و شاخص توده بدنی در افراد دارای اضافه‌وزن و کم‌کاری تیروئید1333510.30473/ijohp.2026.73243.1390ENShararehGhasemiPhD Candidate, Department of Psychology, Payame Noor University, Tehran, Iran.KhadijehArabsheybaniAssistant Professor in Health Psychology, Psychology Department, Payame Noor University, Tehran, Iran.MojganAgahHerisAssociate Professor in Health Psychology, Psychology Department, Payame Noor University, Tehran, Iran.MahdiehRahmanianAssociate Professor in Psychology, Psychology Department, Payame Noor University, Tehran, Iran.SepidehNazemiPhD, Clinical Research Development Unit, Shahroud University of Medical Sciences, Shahroud, IranJournal Article20250301<strong>Objective: </strong>This study aimed to investigate the effectiveness of cognitive therapy, focusing on dietary traps, in reducing weight and BMI, including thyroid hormones (T3, T4, TSH), weight, and Body Mass Index (BMI), among individuals with obesity and hypothyroidism. The thyroid gland controls the body's metabolism through hormone production. Thyroid dysfunction can alter the metabolic rate, impacting weight. Research consistently indicates that increased BMI is often associated with higher TSH levels and an increased likelihood of hypothyroidism. However, the overall findings from studies in this area are not yet entirely consistent. Although individuals with obesity due to conditions like hypothyroidism initially find weight loss straightforward, maintaining this reduced weight becomes challenging over time due to psychological traps such as stress, family issues, and social situations. While cognitive therapy primarily focuses on improving an individual's cognitions and thought patterns, it may not directly influence hormonal physiological processes.
<strong>Method: </strong>This research utilized a quasi-experimental design involving an experimental group and a control group, with pre-test, post-test, and follow-up stages. Participants were selected using convenience sampling and then randomly assigned to groups. The study included 30 women from Tehran diagnosed with hypothyroidism and obesity. These participants were divided into two groups: an experimental group (15 individuals) and a control group (15 individuals). The experimental group received 10 weeks of cognitive therapy sessions, concentrating on dietary traps, while the control group received no intervention. Participants signed the consent form before attending the study. Data were collected using standardized questionnaires, blood tests, and BMI measurements. Statistical analysis involved MANOVA, performed using SPSS 26 software.
<strong>Findings:</strong> Cognitive therapy with an emphasis on dietary traps significantly reduced weight and BMI (P < 0.001), and significant differences were observed between the experimental and control groups at post-test and follow-up stages (P < 0.001). Cognitive therapy focused on dietary traps did not have a significant effect on T3, T4, and TSH hormones. The group × time interaction effect for these variables was not significant (p = 0.358), but the main effect of time was fully confirmed.
<strong>Conclusion:</strong> The results of this study indicate that cognitive therapy with an emphasis on dietary traps effectively reduces weight and BMI in individuals with hypothyroidism and obesity. The experimental group showed greater improvements compared to the control group, and these effects remained stable during the follow-up period. However, the therapy did not have a significant effect on improving thyroid hormone levels.<strong>هدف:</strong> این پژوهش به بررسی اثر بخشی درمان شناختی با تأکید بر تله‌های رژیمی غذایی در بهبود شاخص‌های سلامت ) هورمون‌های تیروئید، T3,T4, TSH ,وزن و شاخص توده بدنیBMI )در افراد دارای اضافه وزن و کم‌کاری تیروئید پرداخته است . غده تیروئید با تولید هورمون‌هایی، متابولیسم بدن را کنترل می‌کند.. اختلال در تیروئید می‌تواند نرخ متابولیسم را کاهش یا افزایش دهدکه بر وزن اثر می‌گذارند پژوهشها نشان می‌دهند که افزایش BMI اغلب با سطوح بالاتر هورمون محرک تیروئید (TSH) و افزایش احتمال کم‌کاری تیروئید همراه است. با این حال، نتایج کلی مطالعات در این زمینه هنوز کاملاً یکپارچه نیستند. افرادی که به دلایل مختلف مانند کم‌کاری تیروئید دچار چاقی می‌شوند، در ابتدا کاهش وزن را آسان می‌یابند. با این حال، به مرور زمان، به دلیل تله‌های روانشناختی ، حفظ وزن کاهش یافته دشوار می‌شود. درمان شناختی که عمدتاً بر بهبود شناخت‌ها و الگوهای فکری فرد متمرکز است وممکن است بر فرآیندهای فیزیولوژیکی هورمونی مستقیماً تأثیری نداشته باشد.
<strong>روش</strong><strong> </strong><strong>پژوهش</strong><strong>:</strong> طرح این پژوهش از نوع طرحهای پژوهشی نیمهآزمایشی به صورت گروه آزمایش و کنترل و با مراحل پیشآزمون و پسآزمون و پیگیری انجام شد در این مطالعه از نمونه‌گیری در دسترس برای انتخاب افراد و گمارش تصادفی برای توزیع آنها در بین ۳۰ زن مبتلا به کم‌کاری تیروئید و چاقی در تهران استفاده شد. شرکت‌کنندگان به دو گروه ازمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) تقسیم شدند. گروه ازمایش به مدت ۱۲ هفته جلسات درمان شناختی با تمرکز بر تله‌های رژیمی دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد ،آزمایش‌های خونی و اندازه‌گیری شاخص توده بدنی (BMI) بودند، جمع‌آوری شدند. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) در نرم‌افزار SPSS-26 تحلیل شدند
<strong>یافته‌ها:</strong> درمان شناختی تأکید بر تله‌های رژیمی به‌طور معناداری وزن و BMI را کاهش داد (P<0.001) و تفاوت معناداری بین گروه‌های آزمایشی و کنترل در مراحل پسآزمون و پیگیری مشاهده شد .(P<0.001)
درمان شناختی با تأکید بر تله‌های رژیمی تأثیر معناداری بر هورمون‌های T3، T4 و TSH نداشت. اثر تعاملی گروه × زمان در این متغیرها معنادار گزارش نشده است (p = 0.358) اما اثر اصلی زمان کاملاً تأیید می‌شود.
<strong>نتیجه‌گیری:</strong> نتایج این مطالعه نشان می‌دهد درمان شناختی با تأکید بر تله‌های رژیمی به‌طور مؤثری وزن و BMI را در افراد با کم‌کاری تیروئید و اضافه وزن کاهش می‌دهد، گروه آزمایشی نسبت به گروه کنترل بهبودهای بیشتری را نشان داد تأثیرات در دوره پیگیری نیز پایدار ماندند. اما بر بهبود سطح هورمون‌های تیروئید تأثیر معناداری ندارد.Payame Noor UniversityIranian Journal of Health Psychology2783-26868420251122What Makes Psychosocial Rehabilitation Work? A Review of Reviewsچه چیزی باعث می‌شود توانبخشی روانی-اجتماعی مؤثر باشد؟ مروری بر مرورها1333610.30473/ijohp.2026.75873.1425ENZahraAsgariAssistant Professor, Department of Counseling, Faculty of Education and Psychology, University of Isfahan, Isfahan, Iran.YounesDoostianAssistant Professor, Department of Counseling, Faculty of Education and Psychology, University of Isfahan, Isfahan, Iran.0000-0002-5369-8823Journal Article20250920<strong>Objective: </strong>This overview aims to synthesize evidence from systematic reviews on the characteristics of effective PSR interventions for individuals with SUDs across all recovery stages.
<strong>Method: </strong>The protocol is registered in PROSPERO (CRD420251149640). We will conduct systematic searches in PubMed, Web of Science, CINAHL, PsycINFO, EBSCOhost, Embase, Cochrane Library, and Scopus for peer-reviewed systematic reviews, meta-analyses, and scoping reviews published in English between 2015 and 2025. The search strategy, developed in adherence to PRESS guidelines, will combine keywords and MeSH terms for SUDs and PSR. Study selection will follow PRISMA guidelines, with screening and deduplication performed in Covidence and EndNote. Primary study overlap will be assessed using citation matrices and the corrected covered area (CCA) method. The methodological quality of the included systematic reviews will be evaluated using AMSTAR-2. The certainty of the scoping evidence will be assessed using PRISMA-ScR.
<strong>Results</strong>: The primary outcome will be the identification of key characteristics (e.g., components, delivery formats, and contextual factors) of effective PSR interventions.
<strong>Conclusion: </strong>This overview will identify and synthesize key effective practices, including specific intervention components (e.g., social skills training, psychological support, contingency management, vocational elements) and delivery formats (e.g., in-person, telehealth, integrated care models). This comprehensive framework will directly inform practitioners designing evidence-based PSR programs and guide policymakers allocating funds toward the most effective models. It will also highlight critical evidence gaps and propose future research directions, ultimately aiming to improve psychosocial outcomes and support long-term recovery for individuals with SUDs.<strong>Objective: </strong>This overview aims to synthesize evidence from systematic reviews on the characteristics of effective PSR interventions for individuals with SUDs across all recovery stages.
<strong>Method: </strong>The protocol is registered in PROSPERO (CRD420251149640). We will conduct systematic searches in PubMed, Web of Science, CINAHL, PsycINFO, EBSCOhost, Embase, Cochrane Library, and Scopus for peer-reviewed systematic reviews, meta-analyses, and scoping reviews published in English between 2015 and 2025. The search strategy, developed in adherence to PRESS guidelines, will combine keywords and MeSH terms for SUDs and PSR. Study selection will follow PRISMA guidelines, with screening and deduplication performed in Covidence and EndNote. Primary study overlap will be assessed using citation matrices and the corrected covered area (CCA) method. The methodological quality of the included systematic reviews will be evaluated using AMSTAR-2. The certainty of the scoping evidence will be assessed using PRISMA-ScR.
<strong>Results</strong>: The primary outcome will be the identification of key characteristics (e.g., components, delivery formats, and contextual factors) of effective PSR interventions.
<strong>Conclusion: </strong>This overview will identify and synthesize key effective practices, including specific intervention components (e.g., social skills training, psychological support, contingency management, vocational elements) and delivery formats (e.g., in-person, telehealth, integrated care models). This comprehensive framework will directly inform practitioners designing evidence-based PSR programs and guide policymakers allocating funds toward the most effective models. It will also highlight critical evidence gaps and propose future research directions, ultimately aiming to improve psychosocial outcomes and support long-term recovery for individuals with SUDs.