Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 3 2025 08 23 Designing and Validating the Paradoxical Group Therapy (PGT) Protocol for Anxiety Disorders طراحی و روایابی پروتکل پارادوکس درمانی گروهی (PGT) برای اختلالات اضطرابی 12892 10.30473/ijohp.2026.76355.1432 EN Mohammadhassan Asayesh Associate Professor, Department of Counseling,, Faculty of Psychology and Education,, University of Tehran , Tehran, Iran. Journal Article 2025 04 02 Objective: Anxiety disorders require cost-effective and time-limited interventions. The present study aimed to design and validate a Paradoxical Group Therapy (PGT) protocol for anxiety disorders. Method: This study employed a mixed-methods approach, conducted in two phases using a sequential qualitative (focus group) and quantitative (descriptive-survey) design for the purpose of designing and establishing the content validity of the Paradoxical Group Therapy protocol. The statistical population consisted of eight expert psychotherapists experienced in paradoxical therapy and group therapy. The protocol's validity was then evaluated using the Content Validity Ratio (CVR) and the Content Validity Index (CVI). Results: The protocol comprised five core stages: (1) the pre-group stage, (2) the initial stage, (3) the transition stage, (4) the working or therapeutic stage, and (5) the termination stage. Special paradoxical therapy techniques such as symptom prescription, exaggeration therapy, goal reversal, paradoxical role-playing, paradoxical intention, and focusing on the here and now were collected. The results indicated that the content validity of the protocol was confirmed at an acceptable level (CVI = 0.91; CVR = 0.97). Given that all session-level CVR values exceeded 0.85, and the overall mean CVR (0.97) was higher than the minimum acceptable value proposed by Lawshe (1975), it can be concluded that experts rated the paradoxical group therapy protocol for anxiety disorders as appropriate and valid. Conclusion: This validated protocol can serve as a standardized and practical tool for psychotherapists and clinicians familiar with paradoxical psychotherapy, providing a structured approach to the treatment of anxiety disorders in group settings. هدف: اختلالات اضطرابی به مداخلاتی مقرون‌به‌صرفه و کوتاه مدت نیاز دارند. هدف پژوهش حاضر، طراحی و روایابی یک پروتکل گروه‌درمانی پارادوکسیکال برای اختلالات اضطرابی بود. روش: این مطالعه از رویکرد آمیخته استفاده کرد که در دو مرحله و با طرح متوالی کیفی (گروه کانونی) و کمی (پیمایشی-توصیفی) به منظور طراحی و تعیین روایی محتوایی پروتکل گروه‌درمانی پارادوکسی اجرا شد. جامعه پژوهش شامل هشت روان‌درمانگر متخصص با تجربه در درمان پارادوکسی و گروه‌درمانی بود. سپس روایی آن با استفاده از نسبت روایی محتوا (CVR) و شاخص روایی محتوا (CVI) ارزیابی گردید. یافته‌ها: پروتکل طراحی شده شامل پنج مرحله اصلی بود: (1) مرحله پیش‌گروهی، (2) مرحله آغازین، (3) مرحله گذار، (4) مرحله کاری یا درمانی و (5) مرحله پایان. فنون اختصاصی درمان پارادوکسیکال شامل تجویز زمان بندی شده نشانه، تشدید یا اغراق‌ در نشانه، وارونگی هدف، ایفای نقش پارادوکسیکال، قصد متناقض گردآوری شد. نتایج نشان داد روایی محتوای پروتکل در سطح مطلوبی تأیید شده است (CVI = 0.91؛ CVR = 0.97). با توجه به اینکه تمامی مقادیر CVR جلسات بالاتر از 0.85 بوده و میانگین کلی CVR (0.97) بیش از مقدار حداقلی پیشنهادی لاوشه (1975) بود، می‌توان نتیجه گرفت که متخصصان، پروتکل گروه‌درمانی پارادوکسیکال برای اختلالات اضطرابی را مناسب و معتبر ارزیابی کرده‌اند. نتیجه‌گیری: این پروتکل اعتبارسنجی‌شده می‌تواند به‌عنوان ابزاری استاندارد و کاربردی برای روان‌درمانگران آشنا با رویکرد پارادوکسیکال مورد استفاده قرار گیرد و چارچوبی ساختاریافته برای درمان گروهی اختلالات اضطرابی فراهم آورد.

Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 3 2025 08 23 Coping Therapy and Perceived Stress in Women with Cardiovascular Disease Coping Therapy and Perceived Stress in Women with Cardiovascular Disease 12678 10.30473/ijohp.2026.71651.1367 EN Zahra Hamzeei PhD student, Department of Health Psychology, Payame Noor University, Dubai, UAE. Alireza Aghayousefi Associate Professor, Department of Psychology, Payame Noor University, Tehran, Iran. Mahdiyeh Rahmanian Associate Professor, Department of Psychology, Payame Noor University, Tehran, Iran. Journal Article 2025 02 21 Objective: Stress is widely recognized as a critical factor influencing both the onset and progression of cardiovascular diseases. Evidence suggests that the use of adaptive coping strategies can enhance psychological resilience and improve patients’ ability to manage stressful life events effectively. Accordingly, the present study aimed to examine the impact of coping therapy on stress-coping strategies and perceived stress levels among women with cardiovascular disease. Method: This semi-experimental research employed a pre-test–post-test design with a control group and a one-month follow-up. The statistical population consisted of 30 women diagnosed with cardiovascular disease and experiencing psychological stress, who were selected through convenience sampling from a cardiology clinic in Qom, Iran. Participants were randomly assigned to an experimental group (n = 15) and a control group (n = 15). The experimental group received the Folkman and Lazarus (1984) coping therapy program over 12 weekly sessions (each lasting two hours), while the control group did not receive any intervention. Data were collected using the Perceived Stress Scale (Cohen et al., 1983) and the Lazarus and Folkman Coping Strategies Questionnaire (1980), administered before, after, and one month following the intervention. Statistical analyses were conducted using SPSS version 24. Results: Findings revealed a significant improvement in adaptive coping strategies and a significant reduction in perceived stress among participants in the coping therapy group compared with the control group (p < 0.001). Conclusion: Coping therapy proved effective in enhancing stress-coping strategies and decreasing perceived stress levels in women with cardiovascular disease. By enabling participants to identify the root causes of stress, reinterpret stressful experiences, and employ effective coping mechanisms, the intervention contributed to improved psychological and potentially physiological well-being. The findings highlight the importance of integrating coping-based psychological interventions into cardiac rehabilitation programs to improve the overall health of cardiovascular patients. Objective: Stress is widely recognized as a critical factor influencing both the onset and progression of cardiovascular diseases. Evidence suggests that the use of adaptive coping strategies can enhance psychological resilience and improve patients’ ability to manage stressful life events effectively. Accordingly, the present study aimed to examine the impact of coping therapy on stress-coping strategies and perceived stress levels among women with cardiovascular disease. Method: This semi-experimental research employed a pre-test–post-test design with a control group and a one-month follow-up. The statistical population consisted of 30 women diagnosed with cardiovascular disease and experiencing psychological stress, who were selected through convenience sampling from a cardiology clinic in Qom, Iran. Participants were randomly assigned to an experimental group (n = 15) and a control group (n = 15). The experimental group received the Folkman and Lazarus (1984) coping therapy program over 12 weekly sessions (each lasting two hours), while the control group did not receive any intervention. Data were collected using the Perceived Stress Scale (Cohen et al., 1983) and the Lazarus and Folkman Coping Strategies Questionnaire (1980), administered before, after, and one month following the intervention. Statistical analyses were conducted using SPSS version 24. Results: Findings revealed a significant improvement in adaptive coping strategies and a significant reduction in perceived stress among participants in the coping therapy group compared with the control group (p < 0.001). Conclusion: Coping therapy proved effective in enhancing stress-coping strategies and decreasing perceived stress levels in women with cardiovascular disease. By enabling participants to identify the root causes of stress, reinterpret stressful experiences, and employ effective coping mechanisms, the intervention contributed to improved psychological and potentially physiological well-being. The findings highlight the importance of integrating coping-based psychological interventions into cardiac rehabilitation programs to improve the overall health of cardiovascular patients.

Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 3 2025 08 23 Coping Strategies, Emotional Dysregulation, and Somatoform Symptoms: A Mediation Model رابطه راهبردهای مقابله ای و نشانه های جسمانی شکل با میانجی گری بدتنظیمی هیجانی در افراد دارای علائم جسمانی شکل: مدل یابی معادله ساختاری 12888 10.30473/ijohp.2024.71662.1368 EN Majid Mahmood Alilou Professor of Clinical Psychology, University of Tabriz, Tabriz Khalil Esmaelpour Professor of Clinical Psychology, University of Tabriz, Tabriz Abbas Bakhshipour Professor of Clinical Psychology, University of Tabriz, Tabriz Fariba Pourjabbar Akhuni PhD student in Psychology, University of Tabriz, Tabriz Journal Article 2024 09 26 Objective: The present study, a descriptive-cross-sectional design using structural equation modeling, aimed to determine the structural relationships between coping strategies and somatoform symptoms, with the mediating role of emotional dysregulation among individuals with somatoform disorders in Tehran. Method: The statistical population consisted of all individuals with somatoform disorders referred to the psychosomatic departments of Tehran's hospitals. Following the recommendations of Guadagnoli and Velicer (1998), a sample of 250 patients (149 women and 101 men), who met the inclusion criteria, was recruited via purposeful sampling. Data were collected using the Lazarus and Folkman (1984) Coping Strategies Questionnaire, the Gratz and Roemer (2004) Difficulties in Emotion Regulation Scale, and the Rief and Hiller (2003) Somatoform Disorders Questionnaire. After confirmatory analysis, the proposed model was evaluated through structural equation modeling and path analysis. Results: The findings showed that the developed model has a good fit. The mediating variable, emotional dysregulation, was found to be a positive and significant predictor of somatoform symptoms (p < .001). Furthermore, mediation analysis revealed that problem-focused and emotion-focused coping strategies can respectively decrease and increase somatoform symptoms by reducing and increasing emotional dysregulation. Conclusion: According to the findings, it can be concluded that somatoform symptoms are affected by coping strategies and emotional dysregulation. Therefore, reducing the somatoform symptoms of people with this disorder requires serious attention to adopting appropriate, problem-focused coping strategies and correcting emotional dysregulation. پژوهش حا ضر به منظور تعیین روابط ساختاری راهبردهای مقابله ای و نشانه های جسمانی شکل با نقش میانجیگری بدتنظیمی هیجانی در میان افراد دارای علام جسمانی شکل شهر تهران انجام شده است . جامعه آماری اولیه عبارت است از تمامی افراد دارای علائم جسمانی شکل مراجعه کننده به بخش های سایکو سوماتیک بیمارستان های شهر تهران که با توجه به پیجویی های لازم، بر اساس پیشنهاد گاداگنولی و ولیسر ( 1998 ) پژوهشگر توانست همکاری 250 نفر از بیماران (149 نفر از زنان و 101 نفر از مردان) که واجد ملاک ورود و فاقد ملاک خروج بودند را به صورت تصادفی ساده به عنوان نمونه مورد مطالعه جلب کند. برای گردآوری داده ها از مقیاس های راهبردهای مقابله ای لازروس و فولکمن ( 1984)، دشواری هیجانی در تنظیم هیجانی گراتز و رومر (2004 ) و علائم جسمانی شکل ریف و هیلر ( 2003 ) ا ستفاده شد . بعد از برر سی تحلیل تأییدی، ارزیابی الگوی پیشنهادی از طریق الگو یابی معادله ساختاری و تحلیل مسیر مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که الگوی تدوین شده از برازش و برازندگی مطلوبی برخوردار است همچنین متغیر میانجی بدتنظیمی هیجانی به طور معناداری نشانه های جسمانی شکل را پیش بینی کرد. این متغیر به طور مثبت و معنادار پیشبین نشانه های جسمانی شکل بود . همچنین روش تحلیل میانجی با آزمون مدل معادله ساختاری و تحلیل مسیر به سوبل انجام گرفت که نتایج تحلیل گویا آن بود که راهبردهای مقابله ای مسئله مدار و هیجان مدار به ترتیب می توانند از طریق کاهش و افزایش بدتنظیمی هیجانی میزان نشانه های جسمانی شکل را کاهش و افزایش دهند. با توجه به یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که نشانه های جسمانی شکل متأثر از راهبردهای مقابله ای و بدتنظیمی هیجانی است. بنابراین به نظر می ر سد که لازمه کاهش میزان نشانه های جسمانی شکل افراد دارای علائم جسمانی شکل ، توجه جدی به میزان اتخاذ راهبردهای مقابله ای مناسب و مسئله مدار و اصلاح بدتنظیمی هیجانی است.

Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 3 2025 08 23 The Relationship between Parental Conflicts and Parenting Styles with Children's Behavioral Problems in Preschool Children: The Mediating Role of Anxiety رابطه تعارضات والدین و سبک های فرزندپروری با مشکلات رفتاری کودکان در کودکان پیش دبستانی: نقش واسطه ای اضطراب 12889 10.30473/ijohp.2026.73142.1386 EN Fariba Tabe Bordbar Associate Professor, Department of Psychology, Payam Noor University, Tehran, Iran Fahime Koraei Master of Psychology, Payam Noor University, Tehran, Iran. Journal Article 2025 02 19 Objective: Parenting styles, parental conflict, child anxiety, and behavioral problems are closely linked in health psychology. These factors influence a child's emotional, psychological, and behavioral development. Their interaction can have long-term effects on mental health. This study examined whether anxiety mediates the relationship between parental conflicts, parenting styles, and children's behavioral disorders. Method: This correlational study surveyed 1,500 five- to six-year-old preschoolers in Behbahan City. Using the Klein rule, a sample of 200 was selected through single-stage cluster sampling. Tools included the Child Behavior Checklist, the Interparental Conflict Scale, the Parenting Style Questionnaire, and the Spence Children’s Anxiety Scale. Data were analyzed with path analysis in SPSS 22 and AMOS. Results: Structural model analysis showed parental conflicts directly and significantly affected externalizing behavior problems (β = 0.22, p< 0.05). Parental conflicts also significantly impacted children’s anxiety (β=0.417, p<0.05). Parenting styles (permissive and strict) significantly predicted anxiety and internalizing problems (p<0.05). Authoritative style had a negative, significant effect on anxiety and behavioral problems (β = -0.17, p<0.05). Indirect effects of parental conflict and all parenting styles on behavioral problems, through anxiety, were significant (p<0.05). Conclusion: Children's behavioral problems are influenced by anxiety, parental conflicts, and parenting styles. Anxiety can intensify the effects of parental conflicts and parenting styles. Increased perceptions of parental conflict are linked to higher behavioral problems and anxiety in children. مقدمه:رابطه بین سبک‌های فرزندپروری، تعارض‌های والدینی، اضطراب کودک و مشکلات رفتاری، از موضوعات اساسی و چندوجهی در حوزه روان‌شناسی سلامت به شمار می‌رود. این متغیرها به‌صورت متقابل بر رشد عاطفی، شناختی و رفتاری کودک اثرگذارند و تعامل آن‌ها می‌تواند پیامدهای بلندمدتی بر سلامت روان به‌جای گذارد. بر این اساس، هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی اضطراب در رابطه بین تعارض‌های والدینی و سبک‌های فرزندپروری با اختلال‌های رفتاری کودکان بود. روش: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل ۱۵۰۰ کودک ۵ تا ۶ ساله در مراکز پیش‌دبستانی شهر بهبهان در سال تحصیلی جاری بود. حجم نمونه بر اساس قاعده کلاین ۲۰۰ نفر تعیین و با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تک‌مرحله‌ای انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل فهرست رفتاری کودک (CBCL)، مقیاس تعارض بین‌والدی (IPC)، پرسشنامه سبک‌های فرزندپروری (PSQ) و مقیاس اضطراب کودکان اسپنس (SCAS) بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل مسیر و نرم‌افزارهای SPSS22 و AMOS مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: نتایج تحلیل نشان داد تعارض والدین تأثیر مستقیم و معناداری بر مشکلات رفتاری برونی‌سازی‌شده دارد (β=0.22, p<0.05) و همچنین اثر معناداری بر اضطراب کودکان دارد .(β=0.417, p<0.05) سبک‌های فرزندپروری مستبد و سهل‌گیر رابطه مثبت و معناداری با اضطراب و مشکلات رفتاری درونی‌سازی‌شده داشتند .(p<0.05) سبک فرزندپروری مقتدرانه با اضطراب و مشکلات رفتاری کودکان رابطه منفی و معناداری نشان داد .(β=-0.17, p<0.05) اثرات غیرمستقیم تعارض والدین و سبک‌های فرزندپروری از طریق اضطراب بر مشکلات رفتاری کودکان نیز معنادار بود (p<0.05). نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش نشان داد مشکلات رفتاری کودکان تحت تأثیر اضطراب، تعارض‌های والدینی و سبک‌های فرزندپروری قرار دارند. اضطراب به‌عنوان یک متغیر میانجی می‌تواند شدت تأثیر تعارض‌های والدینی و سبک‌های فرزندپروری نامناسب را افزایش دهد. بنابراین، آموزش مهارت‌های ارتباطی و کاهش تعارض‌های زناشویی همراه با ترویج سبک فرزندپروری مقتدرانه می‌تواند به کاهش اضطراب و پیشگیری از مشکلات هیجانی و رفتاری در کودکان منجر شود.

Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 3 2025 08 23 The Structural Model of Childhood Emotional Abuse and Psychological Distress: The Mediating Role of Executive Functions مدل ساختاری پریشانی روانی بر اساس بدرفتاری عاطفی دوران کودکی با میانجی‌گری کارکردهای اجرایی در زنان با تجربه خشونت خانگی 12890 10.30473/ijohp.2026.76351.1433 EN Zahra Bahrami PhD student. Department of Psychology and Educational Sciences, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran Parvaneh Ghodsi PhD, Assistant Professor. Department of Psychology and Educational Sciences, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran Fariba Hassani PhD, Associate Professor. Department of Psychology and Educational Sciences, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran Journal Article 2025 04 02 Objective: One kind of violence and social injury that harms the victim and the family's physical and mental well-being is domestic violence. Years after the violence has stopped, its repercussions may still be felt. The purpose of this research was to examine the structural model of childhood emotional abuse on psychological distress with the mediation of executive functions in women victims of domestic violence. Method: This study was a descriptive-correlational study conducted using structural equation modeling (SEM). The statistical population included 650 women referred to Social Emergency Welfare Centers (123) in Tehran in 2023 (1402 in the Iranian calendar). Participants were selected purposively based on predefined criteria. Data were collected using the Childhood Emotional Abuse Questionnaire, Executive Function Questionnaire, Short Form Domestic Violence Screening Scale, and Psychological Distress Questionnaire. The data were analyzed using SEM and model fit indices in AMOS software. Results: The model fit indices for the causal model of psychological distress based on childhood emotional abuse, mediated by executive functions in women with domestic violence experiences, were greater than 0.90—indicating acceptable and desirable values. The findings show that the direct, indirect, and total effects in the model of executive functions in the relationship between childhood emotional abuse and psychological distress were significant at the 0.05 level. Conclusion: The findings indicate that childhood emotional abuse significantly contributes to psychological distress in women who have experienced domestic violence, with executive functions mediating this relationship. These results highlight the importance of interventions targeting executive functioning to mitigate the enduring psychological effects of early emotional maltreatment in this population. زمینه و هدف: خشونت خانگی یکی از انوع خشونت و نوعی آسیب اجتماعی است که به سلامت جسمی و روانی قربانی و همه خانواده صدمه می‌زند و اثرات آن می‌تواند سال‌ها پس از توقف خشونت نیز ادامه داشته باشد. هدف از این پژوهش مدل ساختاری پریشانی روانی بر اساس بدرفتاری عاطفی دوران کودکی با میانجی‌گری کارکردهای اجرایی در زنان با تجربه خشونت خانگی بود. روش بررسی: پژوهش حاضر مطالعه ای توصیفی از نوع معادلات ساختاری است. جامعه ی آماری شامل 650 نفر از زنان مراجعه کننده به مراکز اورژانس اجتماعی بهزیستی (123) شهر تهران، در سال 1402 که به صورت هدفمند و بر اساس ملاک های تعیین شده انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسشنامه‌های بدرفتاری عاطفی دوران کودکی،کارکردهای نجاتی، فرم کوتاه مقیاس غربالگری خشونت خانگی و پرسشنامه پریشانی روانشناختی استفاده شده است. داده ها با استفاده روش مدل معادلات ساختاری با بررسی و ارزیابی نتایج آزمون ارزندگی مدل بوسیله نرم افزار آموس (AMOS)مورد تحلیل قرارگرفت. یافته‌ها: مقادیر اندازه‌های برازندگی و ارزندگی مدل علی پریشانی روانی بر اساس بدرفتاری عاطفی دوران کودکی با میانجی‌گری کارکردهای اجرایی در زنان با تجربه خشونت خانگی بزرگتر از 90/0 می‌باشند، که مقادیری مناسب و مطلوب محسوب می‌شوند. یافته ها نشان می‌دهد که اثرات مستقیم، غیرمستقیم و کل در مدل کارکردهای اجرایی در رابطه بین بدرفتاری عاطفی دوران کودکی و پریشانی روانی در سطح خطای 05/0 معنادار می‌باشد. نتیجه گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که سوءاستفاده عاطفی در دوران کودکی به طور قابل توجهی در پریشانی روانی در زنانی که خشونت خانگی را تجربه کرده‌اند، نقش دارد و کارکردهای اجرایی واسطه این رابطه هستند. این نتایج بر اهمیت مداخلاتی که کارکردهای اجرایی را هدف قرار می‌دهند، برای کاهش اثرات روانی پایدار بدرفتاری عاطفی اولیه در این جمعیت تأکید می‌کند.

Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 3 2025 08 23 Mediated Pathways from Death Anxiety and Fear of COVID-19 to Adjustment Disorder via Social Support and Resilience مسیرهای واسطه‌ای از اضطراب مرگ و ترس از کووید-۱۹ به اختلال سازگاری از طریق حمایت اجتماعی و تاب‌آوری 12891 10.30473/ijohp.2026.75766.1424 EN Fatemeh Azizi Ganjehei MSc in Clinical Psychology, Department of Clinical Psychology, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Semnan University, Semnan, Iran. Isaac Rahimian-Boogar Associate professor in Health Psychology, Department of Clinical Psychology, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Semnan University, Semnan, Iran. Journal Article 2025 02 08 Objective: Death anxiety and fear of infection are crucial psychological factors influencing adjustment disorders during infectious disease outbreaks. Conversely, perceived social support and psychological resilience function as protective buffers. This study investigated how death anxiety and fear of COVID-19 predict adjustment disorder, with perceived social support and psychological resilience as potential mediators. Method: Using a descriptive cross-sectional design, 400 adults were recruited through convenience sampling in Tehran, Iran. Participants completed the International Adjustment Disorder Questionnaire, Death Anxiety Scale, Fear of COVID-19 Scale, Multidimensional Scale of Perceived Social Support, and the Connor–Davidson Resilience Scale. Data were analyzed using descriptive statistics (SPSS v26) and structural equation modeling (AMOS v26). Results: Fear of COVID-19 showed a significant positive association with adjustment disorder (β = 0.18, p = 0.012), while perceived social support (β = –0.25, p < 0.001) and psychological resilience (β = –0.24, p < 0.001) were negatively associated with adjustment disorder. Psychological resilience partially mediated the link between fear of COVID-19 and adjustment disorder (indirect β = 0.07, p = 0.016). Death anxiety was not a significant predictor of adjustment disorder (p > 0.05). Conclusion: The findings emphasize that fear of COVID-19, resilience, and perceived social support play distinct and interrelated roles in predicting adjustment disorder. Interventions aimed at strengthening resilience and social support may mitigate the psychological impact of pandemic-related stressors. Further research is recommended to refine these pathways and inform targeted prevention and treatment strategies. هدف: اضطراب مرگ و ترس از ابتلا از جمله عوامل روان‌شناختی مهمی هستند که در دوره‌های شیوع بیماری‌های واگیردار بر اختلال سازگاری تأثیر می‌گذارند. در مقابل، حمایت اجتماعی ادراک‌شده و تاب‌آوری روان‌شناختی به‌عنوان عوامل محافظتی عمل می‌کنند. این پژوهش به بررسی نقش پیش‌بینی‌کننده اضطراب مرگ و ترس از کووید-19 در بروز اختلال سازگاری با تمرکز بر نقش‌های میانجی حمایت اجتماعی ادراک‌شده و تاب‌آوری روان‌شناختی پرداخته است. روش: این مطالعه به روش توصیفی‌مقطعی انجام شد و ۴۰۰ فرد بزرگسال از شهر تهران به‌صورت نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به پرسشنامه بین‌المللی اختلال سازگاری، مقیاس اضطراب مرگ، مقیاس ترس از کووید-19، مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک‌شده، و مقیاس تاب‌آوری کانر–دیویدسون پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی (نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶) و مدل‌یابی معادلات ساختاری (نرم‌افزار AMOS نسخه ۲۶) تحلیل شدند. یافته‌ها: ترس از کووید-19 با اختلال سازگاری رابطه مثبت و معناداری داشت (18/0=β ، 012/0=P)، حمایت اجتماعی ادراک‌شده (25/0-=β ، 001/0>P) و تاب‌آوری روان‌شناختی (24/0-=β ، 001/0>P) با اختلال سازگاری رابطه منفی و معنادار نشان دادند. همچنین، تاب‌آوری روان‌شناختی به‌طور جزئی رابطه بین ترس از کووید-19 و اختلال سازگاری را میانجی‌گری کرد (07/0=β غیرمستقیم، 016/0=P). اضطراب مرگ پیش‌بینی‌کننده معناداری برای اختلال سازگاری نبود (05/0<P). نتیجه‌گیری: یافته‌ها بر نقش ترس از کووید-19، تاب‌آوری و حمایت اجتماعی ادراک‌شده در پیش‌بینی اختلال سازگاری تأکید دارند. مداخلاتی با هدف تقویت تاب‌آوری و افزایش حمایت اجتماعی می‌توانند آثار روانی ناشی از فشارهای همه‌گیری را کاهش دهند. پیشنهاد می‌شود پژوهش‌های آینده برای تبیین دقیق‌تر این مسیرها و توسعه راهبردهای پیشگیرانه و درمانی هدفمند ادامه یابد.