Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 2 2025 05 22 Comparing Health-Related Quality of Life and Stress Appraisal among Women with Overweight, Obesity, and a History of Bariatric Surgery مقایسه کیفیت زندگی مرتبط با سلامت و ارزیابی استرس در زنان دارای اضافه‌وزن، چاق و دارای سابقه جراحی باریاتریک 9 22 12434 10.30473/ijohp.2025.72716.1379 EN Fatemeh Nemati Sogolitappeh Associate Professor, Department of Psychology, Faculty of Education and Psychology, University of Tabriz, Iran Mostafa Zarean Associate Professor, Department of Psychology, Faculty of Education and Psychology, University of Tabriz, Iran Sara Azadi M.A. Student in General Psychology, Department of Psychology, Faculty of Education and Psychology, University of Tabriz, Iran Journal Article 2024 12 08 Objective: This study compared health-related quality of life (HRQoL) and stress appraisal among overweight, obese, and post-bariatric surgery women. Method: We used a descriptive, causal-comparative design with 90 women. Each group—overweight, obese, and post-bariatric surgery—contained 30 participants. Participants were purposively sampled from Imam Reza Hospital. The Short Form Health Survey (SF-36) assessed physical (PCS) and mental (MCS) HRQoL. The Stress Appraisal Measure (SAM) evaluated perceived stress. We analyzed data using MANOVA and Tukey’s post hoc tests in SPSS 26. Results: MANOVA showed significant group differences (F = 8.65, p < 0.001, η² = 0.23). Tukey’s post hoc tests found that overweight women had higher PCS and MCS scores and lower stress appraisal than both obese and post-bariatric groups. The post-bariatric group had higher PCS and MCS than the obese group. Stress appraisal did not differ significantly between these two groups. Conclusion: Bariatric surgery improves HRQoL compared with obesity, but not to levels seen in the overweight. High stress remains after surgery. These findings highlight the need for psychological support and early interventions to maintain HRQoL and manage stress. هدف: این مطالعه با هدف مقایسه کیفیت زندگی مرتبط با سلامت و ارزیابی استرس در زنان دارای اضافه‌وزن، چاق و سابقه جراحی باریاتریک انجام شد. روش‌ها: طرح پژوهش حاضر از نوع توصیفی-مقایسه‌ای بود. نمونه پژوهش شامل ۹۰ زن بود که به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور مساوی در سه گروه اضافه‌وزن، چاق و دارای سابقه جراحی باریاتریک تقسیم شدند. برای ارزیابی مؤلفه‌های جسمانی (PCS) و روانی (MCS) کیفیت زندگی، از پرسشنامه کیفیت زندگی(SF-36) و برای سنجش استرس ادراک‌شده، از مقیاس ارزیابی استرس (SAM) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) و آزمون تعقیبی توکی در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج MANOVA تفاوت معناداری بین گروه‌ها نشان داد. (F = 8.65, p < 0.001, η² = 0.23) آزمون توکی حاکی از آن بود که زنان دارای اضافه‌وزن در مقایسه با گروه‌های چاق و دارای سابقه جراحی باریاتریک، نمرات بالاتری در PCS و MCS و سطح پایین‌تری از ارزیابی استرس داشتند. همچنین، گروه با سابقه جراحی باریاتریک نسبت به گروه چاق، نمرات بالاتری در PCS و MCS کسب کرد، اما تفاوت معناداری در ارزیابی استرس بین این دو گروه مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: جراحی باریاتریک در مقایسه با وضعیت چاقی، کیفیت زندگی مرتبط با سلامت را بهبود می‌بخشد، اما به سطح کیفیت زندگی مشاهده‌شده در زنان دارای اضافه‌وزن نمی‌رسد.با این‌حال، ارزیابی استرس پس از جراحی همچنان بالا باقی می‌ماند. این یافته‌ها بر اهمیت ارائه حمایت‌های روان‌شناختی جامع پس از جراحی و مداخلات زودهنگام برای زنان دارای اضافه‌وزن به‌منظور حفظ کیفیت زندگی و مدیریت مؤثر استرس تأکید می‌کنند.

https://ijohp.journals.pnu.ac.ir/article_12434_3d00fa46af4004d09c43f10ee2a3a121.pdf

Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 2 2025 06 15 Structural Model of Impulsivity and Food Addiction with the Mediating Role of Food Craving and Emotional Processing الگوی ساختاری تکانشگری و اعتیاد به غذا: نقش میانجی ولع به غذا و پردازش هیجانی 23 36 12435 10.30473/ijohp.2025.72375.1375 EN Manijeh Mohebbi Rad PhD Student, Department of Health Psychology, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran. Amin Rafiepoor Department of Psychology, Payame Noor University, Tehran, Iran Mojgan Sepahmansour Professor, Department of Psychology, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran 0000-0002-0575-4018 Sadegh Taghiloo Department of Psychology, Astara Branch, Islamic Azad University, Guilan, Iran Journal Article 2024 11 27 Objective: The present study was conducted to investigate the potential role of food craving and emotional processing in explaining and predicting the relationship between impulsivity and food addiction. Method: This study was descriptive and correlational research. The statistical population included all people with obesity who were referred to the health centers and nutrition clinics in Tehran in the spring and summer of 2023. In this research, 357 participants were selected through the convenience sampling method. Body mass index, the Barratt Impulsiveness Scale (Fossati et al., 2001), the Yale food addiction scale (Gerhard et al., 2009), the food craving questionnaire - trait (Sepda Benito et al., 2000), and the Emotional processing scale (Baker et al., 2007) were used to collect data. Data were analyzed using structural equation modeling through Amos24 software. Results: The results showed that the model fits appropriately with the observed data. The coefficient of the direct path of impulsivity and food addiction was positive and significant. The indirect relationship between impulsivity and food addiction through food craving and emotional processing was also positive and significant. This finding indicates that both emotional processing and food craving mediate the relationship between impulsivity and food addiction positively and meaningfully. Conclusion: It seems that emotional processing problems and impulsivity play a significant role in the etiology and continuation of pathological eating, and focusing on the interaction of these factors can be beneficial in the prevention and treatment of eating problems in overweight and obese people. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش بالقوه ولع به غذا و پردازش هیجانی در تبیین و پیش‌بینی رابطه بین تکانشگری و اعتیاد به غذا انجام شد. روش: پژوهش حاضر بنیادی از نوع توصیفی و به روش همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد مبتلا به چاقی بود که در بهار و تابستان 1402 به مراکز بهداشتی درمانی و کلینیک‌های تغذیه تهران به مراجعه کردند. 148 نفر نمونه به‌روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از محاسبه شاخص توده بدنی شرکت‌کنندگان و مقیاس تکانشگری بارت (فوساتی و همکاران، 2001)، مقیاس اعتیاد به غذای یل (گرهارد و همکاران، 2009)، پرسشنامه ولع به غذا-صفت (سپدا بنیتو و همکاران، ۲۰۰۰) و مقیاس پردازش هیجانی (باکر و همکاران،2007) جمع‌آوری و با استفاد از مدل‌یابی معادلات ساختاری در نرم‌افزار Amos24 تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که مدل با داده‌های مشاهده‌شده برازش مطلوب دارد. ضریب مسیر مستقیم تکانشگری و اعتیاد به غذا مثبت و معنادار بود. رابطه غیرمستقیم بین تکانشگری و اعتیاد به غذا از طریق ولع به غذا و پردازش هیجانی نیز مثبت و معنادار بود. این یافته بیانگر آن است که هم پردازش هیجانی و هم ولع به غذا رابطه بین تکانشگری و اعتیاد به غذا را به صورت مثبت و معنادار میانجیگری می‌کند. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد مشکلات پردازش هیجان و تکانشگری نقش معناداری در سبب‌شناسی و تداوم خوردن بیمارگون ایفا می‌کنند، و تمرکز بر تعامل این عوامل می‌تواند در پیشگیری و درمان مشکلات خوردن افراد دارای اضافه‌وزن و چاقی سودمند باشد.

https://ijohp.journals.pnu.ac.ir/article_12435_65cdd194c8e694f446ba6f539b783169.pdf

Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 2 2025 06 15 Effectiveness of Emotion Regulation Therapy on Anger Rumination and Health-Related Quality of Life in Women with Primary Hypertension اثربخشی درمان مبتنی بر تنظیم هیجان بر نشخوار خشم و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت در زنان مبتلا به فشارخون نوع اولیه 37 54 12436 10.30473/ijohp.2025.75391.1418 EN Monirosadat Hosseini School of Educational Studies, Universiti Sains Malaysia 11800 Penang, Malaysia Hengameh Boloorsaz Mashhadi Instructor, Department of Educational Sciences, Payame Noor University, Iran Journal Article 2026 01 05 Objective: Hypertension is one of the most prevalent chronic diseases, which, if not properly managed, can lead to numerous psychological and social consequences in addition to physical health issues, ultimately reducing quality of life. The present study aimed to investigate the effectiveness of emotion regulation-based therapy on anger rumination and health-related quality of life (HRQoL) in patients with primary hypertension. Method: This semi-experimental study employed a pretest-posttest control group design with a two-month follow-up. The statistical population consisted of all women diagnosed with primary hypertension who were referred to Moheb Hospital in Tehran in 2025. Using convenience sampling, 30 participants were selected and randomly assigned to two equal groups (15 participants each). Data were collected using a demographic information checklist, the Anger Rumination Scale, the Health-Related Quality of Life Questionnaire, and a digital upper arm blood pressure monitor. The intervention group received emotion regulation-based therapy based on Gross’s protocol, delivered in 8 sessions (twice weekly, each session lasting one hour). Data analysis was conducted using repeated measures ANOVA and Bonferroni post hoc tests. All ethical issues were addressed in this study, and the authors declare that they have no conflicts of interest. Results: Emotion regulation-based therapy had a significant effect on reducing anger rumination (F = 89.365, p < 0.015), Reduction in systolic blood pressure (F=22.621 and p<0.011), Reduction in diastolic blood pressure (F=40.076 and p<0.006), and improving health-related quality of life (F = 97.943, p < 0.002) in patients with primary hypertension. The effect sizes for anger rumination and HRQoL were 0.36, Systolic blood pressure 0.40, diastolic blood pressure 0.38, and 0.47, respectively. These effects persisted at the two-month follow-up. Conclusion: The findings indicate that emotion regulation-based therapy can effectively enhance behavioral outcomes, blood pressure, and improve quality of life in individuals with hypertension. It is recommended that such psychological interventions be integrated with pharmacological treatments in rehabilitation and care programs to enhance the psychological and behavioral functioning of these patients. مقدمه و هدف: فشارخون بالا یکی از شایع‏ترین بیماری‏های مزمن است که اگر به‏ درستی مدیریت نشود، علاوه بر سلامت جسمی با منجر به پیامدهای متعدد روانی-اجتماعی و کیفیت زندگی پایین می‏شود. از این‏رو، پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر تنظیم هیجان بر نشخوار خشم و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت در مبتلایان به فشارخون نوع اولیه انجام شد. مواد و روش‏ها: این پژوهش از نوع نیمه‏تجربی و به‏صورت پیش‏آزمون، پس‏آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل و پیگیری دوماهه بود. تمامی زنان مبتلا به فشارخون نوع اولیه مراجعه‏کننده به بیمارستان محب تهران در سال 1404 جمعیت آماری پژوهش را تشکیل دادند، که از بین آن‏ها با نمونه‏گیری در دسترس تعداد 30 نفر انتخاب و در دو گروه مساوی (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. گردآوری داده‏ها علاوه بر چک لیست اطلاعات دموگرافیک با پرسشنامه نشخوار خشم و پرسشنامه کیفیت زندگی مرتبط با سلامت انجام شد. درمان مبتنی بر تنظیم هیجان با توجه به پروتکل Gross طی 8 جلسه(هفته‏ای دو جلسه و هر جلسه به‏مدت 1 ساعت) برای گروه‏ آزمایش اعمال شد. داده با آنالیز واریانس با اندازه‏گیری مکرر و آزمون تعقیبی بن‏فرونی تحلیل شد. یافته‏ها: درمان مبتنی بر تنظیم هیجان بر کاهش نشخوار خشم (365/89=F و 015/0>P) و بهبود کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (943/97=F و 002/0>P) مبتلایان به فشارخون نوع اولیه اثربخش بود. میزان اندازه اثر درمان مبتنی بر تنظیم هیجان بر نشخوار خشم 36/0 و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت 47/0 درصد بود و ماندگاری تأثیر درمان تا دوماه پس از آن برقرار بود. نتیجه‏گیری: نتایج حاکی از آن بود که درمان مبتنی بر تنظیم هیجان می‏تواند بر بهبود وضعیت رفتاری و کیفیت زندگی مبتلایان به فشارخون بالا سودمند باشد. پیشنهاد می‏شود در طرح‏ریزی مداخلات توانبخشی و درمانی جهت ارتقای عملکرد روانی-رفتاری این بیماران در کنار دارودرمانی ار تمرینات مرتبط با درمان تنظیم هیجان بیشتر استفاده گردد.

https://ijohp.journals.pnu.ac.ir/article_12436_354d005e33de75271063a07774f71e6f.pdf

Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 2 2025 06 15 Effectiveness of Cognitive Behavioral Therapy on Anxiety, Lifestyle, and Experiential Avoidance in Patients with Meniere's بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر اضطراب، سبک زندگی و اجتناب تجربه ای در بیماران مبتلا به منییر 55 66 12437 10.30473/ijohp.2025.74264.1398 EN Mahdi Rahmani Department of Health Psychology, Go.C., Islamic Azad University, Gorgan, Iran. Mohsen Jalali Assistant Prof of clinical psychology, Faculty of Humanities and Social sciences, Golestan University, Gorgan, Iran Elnaz Pourahmadi Department of Psychology, BG.C., Islamic Azad University, Bandar Gaz, Iran. Abdolsamad Nikan Department of Psychology, BG.C., Islamic Azad University, Bandar Gaz, Iran. Journal Article 2025 02 12 Objective: Patients with Ménière's often experience multiple psychological problems and are not satisfied with the results of medication therapy. This study aimed to evaluate the effectiveness of cognitive-behavioral therapy (CBT) on anxiety, lifestyle, and experiential avoidance in patients with Ménière's disease. Method: The study employed a quasi-experimental design with a pre-test, post-test, and one-month follow-up approach. The statistical population comprised all patients diagnosed with Ménière's disease who sought treatment at the specialized ear clinic affiliated with Mashhad Medical Sciences Hospital between January and March 2023. From this population, 30 patients meeting the inclusion criteria were selected using an oriented sampling method. Participants were randomly assigned to a CBT intervention group (n = 15) and a control group (n = 15). Data collected at three time points—pre-intervention, post-intervention, and 30 days after the intervention—using the Smith Lifestyle Questionnaire, Bond Experiential Avoidance Questionnaire, and the Anxiety subscale of the DASS-21. The data were analyzed using repeated measures analysis of variance. Results: The results indicated a significant reduction in anxiety levels in the CBT group compared to the control group in both the post-test and follow-up assessments (P < 0.05). Additionally, a significant improvement was observed in lifestyle scores in the CBT group relative to the control group (P < 0.05). The difference in experiential avoidance between the two groups was also statistically significant (P < 0.05). Conclusion: The findings suggest that cognitive-behavioral therapy is effective in reducing anxiety and experiential avoidance while improving lifestyle in patients with Ménière's disease. These results underscore the potential of CBT as an adjunctive treatment in managing the psychological and lifestyle-related challenges associated with Ménière's disease. هدف: بیماران مبتلا به منیر اغلب مشکلات روانشناختی متعددی را تجربه می‌کنند و از نتایج دارودرمانی راضی نیستند. این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی درمان شناختی-رفتاری بر اضطراب، سبک زندگی و اجتناب تجربی در بیماران مبتلا به بیماری منیر انجام شد. روش: این مطالعه از یک طرح نیمه تجربی با رویکرد پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری یک ماهه استفاده کرد. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به بیماری منیر بود که بین ژانویه تا مارس 2023 به کلینیک تخصصی گوش وابسته به بیمارستان علوم پزشکی مشهد مراجعه کرده بودند. از این جمعیت، 30 بیمار که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به یک گروه مداخله (15 نفر) و یک گروه کنترل (15 نفر) اختصاص داده شدند. داده‌ها در سه مقطع زمانی - قبل از مداخله، بعد از مداخله و 30 روز پس از مداخله - با استفاده از پرسشنامه سبک زندگی اسمیت (1988)، پرسشنامه اجتناب تجربی باند (2007) و خرده مقیاس اضطراب DASS-21 (1995) جمع‌آوری شدند. داده‌ها از طریق تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان‌دهنده کاهش معنادار سطح اضطراب در گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل در هر دو ارزیابی پس‌آزمون و پیگیری بود (P < 0.05). علاوه بر این، بهبود معناداری در نمرات سبک زندگی و اجتناب تجربی مشاهده شد (P < 0.05). نتیجه‌گیری: این نتایج، پتانسیل درمان شناختی رفتاری را به عنوان یک درمان کمکی در مدیریت چالش‌های روانشناختی و سبک زندگی مرتبط با بیماری منییر برجسته می‌کند.

https://ijohp.journals.pnu.ac.ir/article_12437_f24b43b2f2d4e75f0405c923692ecf80.pdf

Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 2 2025 05 22 Hardiness, Death Anxiety, and Coping Strategies in Women with Breast Cancer and Cardiovascular Disease سرسختی، اضطراب مرگ و راهبردهای مقابله ای درزنان مبتلا به سرطان سینه و بیماری قلبی- عروقی 67 82 12438 10.30473/ijohp.2025.69875.1334 EN Mahnaz Moghanloo Assistant Professor, Department of Psychology, Payame Noor University, Tehran, Iran Pegah Amiriaram M.A. in General Psychology, Department of Psychology, Payame Noor University, Tehran, Iran Journal Article 2024 12 02 Objective: Psychological hardiness, death anxiety, and coping strategies may differ between the two groups of patients with cardiovascular disease and breast cancer. Method: This study employs a descriptive, causal-comparative design. Subjects of this study included two groups of women with breast cancer and cardiovascular disease: 60 patients (30 cardiovascular and 30 breast cancer). Ahvaz Psychological Hardiness Scale, Collet-Lester Fear of Death Scale, and Lazarus Coping Strategies Questionnaire were used to assess the study's three variables. Results: MANOVA results showed a significant difference in psychological hardiness and death anxiety between the two patient groups. Women with cardiovascular disease had higher hardness (F=4/84, P=0.3) and lower death anxiety (F=4/71, P=0.3) than women with breast cancer. Women with breast cancer used emotion-focused strategies more than those with cardiovascular disease, while women with cardiovascular disease used problem-focused coping strategies (F=4/42, P=0.4). Conclusion: The type of chronic disease can affect the role of positive psychological factors in chronic diseases. Women with breast cancer have more stress and anxiety about death. They use ineffective strategies to cope with the stress. هدف: سرسختی روانشناختی، اضطراب مرگ و راهبردهای مقابله ای ممکن است بین دو گروه از بیماران مبتلا به بیماری قلبی عروقی و سرطان متفاوت باشد. روش: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی علی- مقایسه ای است. آزمودنی های این مطالعه شامل دو گروه از زنان مبتلا به سرطان سینه و بیماری های قلبی عروقی 60 بیمار (30 نفر مبتلا به بیماری قلبی عروقی و 30 نفر مبتلا به سرطان سینه) بودند. برای سنجش سه متغیر مطالعه از مقیاس سرسختی روانشناختی اهواز و مقیاس ترس از مرگ کولت- لستر و پرسشنامه راهبردهای مقابله لازاروس استفاده شد. یافته ها: نتایج آزمون تحلیل کواریانس چند متغیره تفاوت معناداری را بین سرسختی روانشناختی و اضطراب مرگ در دو گروه از بیماران نشان داد. زنان مبتلا به بیماری قلبی نسبت به زنان مبتلا به سرطان پستان، سرسختی (F=4/84، P=0.3) و اضطراب مرگ کمتری (F=4/71, P=0/3) داشتند. زنان مبتلا به سرطان سینه از راهبردهای متمرکز بر هیجان بیشتر از زنان بیماری قلبی استفاده می کردند، در حالی که زنان مبتلا به بیماری قلبی از راهبردهای مقابله متمرکز بر مشکل (F=4/42, P=0/4) استفاده می کردند. نتیجه‌گیری: یکی از عوامل تعیین‌کننده نقش متغیرهای روان‌شناختی مثبت در بیماری‌های مزمن می‌تواند نوع بیماری باشد. زنان مبتلا به سرطان استرس و اضطراب مرگ بیشتری دارند و از راهکارهای مقابله ای ناکارآمد برای مقابله با استرس استفاده می کنند.

https://ijohp.journals.pnu.ac.ir/article_12438_0359d5eb940cc2198ec251c5de674728.pdf

Payame Noor University Iranian Journal of Health Psychology 2783-2686 8 2 2025 05 22 Navigating the Storm: The Impact of COVID-19 on University Faculty Members – A Qualitative Insight پیمایش در طوفان: تأثیر کووید-۱۹ بر اعضای هیئت علمی دانشگاه :یک بینش کیفی 83 96 12439 10.30473/ijohp.2025.73766.1393 EN Mahfar Sekhavatmanesh MA in Counseling, Department of Counseling, Shahrekord University, Iran. Mehrdad Hajihasani Associate Professor, Department of Counseling, Shahrekord University, Iran. Mohammad Rabiei Associate Professor, Department of Counseling, Shahrekord University, Iran. Journal Article 2025 02 10 Objective: The COVID-19 pandemic has had a profound impact on various aspects of life; however, understanding its specific effects on university faculty members has remained limited. The present study aims to explore the psychological, professional, and social consequences of the pandemic on the faculty of Shahrekord University. Method: A phenomenological approach was adopted, involving semi-structured interviews with 12 purposefully selected faculty members from Shahrekord University. The interviews were transcribed and analyzed using Marshall and Rossman’s reductionist and interpretive methods. Results: Data analysis revealed two main categories of challenges faced by faculty members: professional and psychological. Professionally, they experienced disruptions in their research, difficulties with online teaching, burnout, and limited opportunities for academic growth and development. Psychologically, they reported heightened anxiety, fear of illness, and feelings of isolation. To cope, participants employed various strategies, including social interaction, religious practices, diverse teaching methods, limited in-person contact, physical exercise, and cognitive techniques. Conclusions: The findings underscore the importance of providing culturally sensitive mental health support, faculty training in coping strategies, and institutional flexibility to enhance resilience and maintain educational quality during crises. هدف: همه‌گیری کووید-۱۹ تأثیرات گسترده‌ای بر جنبه‌های مختلف زندگی داشته است، با این حال، درک تأثیرات خاص آن بر اعضای هیئت علمی دانشگاه همچنان محدود باقی مانده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی پیامدهای روان‌شناختی، حرفه‌ای و اجتماعی این همه‌گیری بر اعضای هیئت علمی دانشگاه شهرکرد انجام شد. روش: این پژوهش با رویکرد پدیدارشناسی و از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۲ نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه شهرکرد که به‌صورت هدفمند انتخاب شده بودند، انجام گرفت. مصاحبه‌ها پیاده‌سازی و با استفاده از روش‌های تقلیل‌گرایانه و تفسیری مارشال و راسمن تحلیل شدند. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها نشان داد که اعضای هیئت علمی با دو دسته اصلی از چالش‌ها روبه‌رو بوده‌اند: چالش‌های حرفه‌ای و روان‌شناختی. در بُعد حرفه‌ای، آن‌ها با اختلال در فعالیت‌های پژوهشی، دشواری در تدریس آنلاین، فرسودگی شغلی و محدودیت در فرصت‌های رشد علمی مواجه بودند. از نظر روان‌شناختی نیز اضطراب، ترس از بیماری و احساس انزوا را تجربه کردند. برای مقابله با این وضعیت، راهبردهایی همچون تعاملات اجتماعی، تمرینات مذهبی، تنوع در روش‌های تدریس، ارتباط محدود حضوری، فعالیت بدنی و راهبردهای شناختی را به کار گرفتند. نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش بر لزوم حمایت روانی متناسب با فرهنگ، آموزش مهارت‌های مقابله‌ای به اعضای هیئت علمی، و ایجاد انعطاف‌پذیری در سطح نهادی برای تقویت تاب‌آوری و حفظ کیفیت آموزشی در دوران بحران تأکید دارند.

https://ijohp.journals.pnu.ac.ir/article_12439_e4472d506108d283fd7a233f4d695a1d.pdf